Niet eerder telde de Vertrouwensinspectie zoveel dossiers over psychisch geweld als in 2025: het waren er 91, blijkt uit het jaarlijkse rapport. Ook het aantal dossiers over fysiek geweld steeg: van 200 naar 246. Een belangrijk verschil is dat psychisch geweld niet aangifteplichtig is. Met andere woorden: een kind dat emotioneel mishandeld wordt, kan weinig verwachten.

Wanneer we denken aan stress bij kinderen, denken we vaak aan huilen, terugtrekken of zichtbaar overprikkeld raken. Maar bij hyperarousal bevindt het zenuwstelsel zich voortdurend in een verhoogde staat van paraatheid. Het lichaam staat als het ware continu klaar om te reageren. Tricky: veel mensen hebben het niet door.

De rol van pedagogisch coach is wettelijk verplicht binnen iedere kinderopvang, maar dat betekent nog niet dat iedereen er automatisch op zit te wachten. Coaches worstelen met collega's die geen tijd hebben, of die vinden dat ze het zelf al lang weten. Hoe word je als pedagogisch coach nou echt serieus genomen?

Je zingt liedjes bij het eten, opruimen en in de kring. Waarom eigenlijk? We vroegen het muziekpedagoog Félice van der Sande en kwamen erachter dat deze liedjes ontzettend belangrijk zijn. Sterker nog: volgens haar zouden we ze vaker moeten inzetten.

De kinderen komen de groep binnen en gaan vervolgens spelen of aan tafel. Grote kans dat je dan zegt: ‘Hoe was het op school?’ Een logische vraag, maar vaak niet de meest uitnodigende. Wat zijn andere manieren om contact te maken na een lange schooldag? We hebben acht praktische tips voor je op een rij gezet.

Joyce Blauwhoff is gezinspedagoog, pedagogisch trainer, spreker en weet alles over weerstand tijdens gesprekken tussen pedagogisch coach en professional. Veel weerstand gaat niet over wat er verandert, maar over hoe het wordt gebracht. Een beslissing die van bovenaf wordt opgelegd zonder context voelt anders dan dezelfde beslissing waarbij iemand snapt waarom die genomen is. Als coach kun je die brug slaan. Niet door beleid te verdedigen, maar door eerlijk uit te leggen wat de bedoeling is.

Sommige kinderen komen voor ieder pijntje naar je toe. Anderen slikken hun tranen liever in en doen alsof er niets aan de hand is. Voor professionals kan dat best een dilemma zijn. Heeft Kenji echt last van zijn buik, of wil hij gewoon iets meer aandacht? En Floortje viel wel heel hard van dat klimrek, maar blijft volhouden dat ze nergens last van heeft. Waarom reageren kinderen zo verschillend en hoe kom je erachter wat er werkelijk speelt?