De ene kinderopvang kiest voor de stoep, de ander voor de gang en bij weer een ander lopen ouders de groep op en af. Waar vindt bij jullie het haal- en brengmoment plaats? En is daar eigenlijk wel over nagedacht?

Kinderen laten op de opvang soms ander gedrag zien dan thuis, zoals een kind dat thuis geen banaan lust maar op de groep gewoon meeëet. Psycholoog Bert Wienen noemt dit het bananen-effect: niet het kind verandert, maar de context en de neiging om elkaar na te doen. Pedagogisch professionals kunnen dit het beste al bij de intake bespreken, zodat ouders het niet als kritiek voelen.

Voor baby’s bestaan volop babytrainingen en voor peuters zijn er complete VVE-programma’s. Maar de dreumes valt overal tussenin, stelt pedagogisch coach Esther Steinebach. Ze hoort regelmatig op kinderopvanglocaties dat "dreumesen niet spelen" en vindt dat een gemiste kans: 'Het probleem is niet dat de dreumes niet speelt, maar dat wij zijn spel niet herkennen.'

Wie met jonge kinderen praat, gebruikt automatisch verkleinwoordjes. Niet zo gek, zeggen wetenschappers, want als je een hoge toon aanslaat en daarbij verkleinwoordjes gebruikt, voelen kinderen zich gezien en aangesproken. Ook zou het helpen bij de taalontwikkeling. Toch kiezen veel kinderopvangorganisaties er bewust voor om verkleinwoordjes te vermijden. Waar komt dit idee vandaan?

Ongeveer 2 procent van de kinderen wordt met een aanleg voor hoogbegaafdheid geboren. Zij hebben er hun leven lang voordeel van als de hoogbegaafdheid vroeg gesignaleerd en passend begeleid wordt. Maar hoe herken je hoogbegaafdheid bij jonge kinderen? En belangrijker nog: hoe begeleid je deze kinderen? 

Wat doe je aan het einde van de dag als je nog maar één kind over hebt? Sluit je alvast af, wacht je buiten, ruim je op of doe je nog een spelletje? ‘Na tien uur werken heb ik ook geen eindeloze energie meer. Vaak ben ik bezig met overdrachten en administratie.'