Zorgenkinderen
Rode plekjes, blaasjes, nattige wondjes en geelbruine korsten: hoe voorkom je dat krentenbaard zich verder over je groep verspreid? Bewijst onderzoek écht dat gratis peuteropvang werkt? Karin heeft haar twijfels. En wie reageerde waarop met de woorden 'ik vind het verschrikkelijk'? Je hoort het in deze aflevering van KOTcast.
Samen sterk voor zorgenkinderen: ‘Pp’ers denken soms dat ze alles zelf moeten oplossen’
Kinderen die slaan, schoppen of spullen kapotmaken. Maar ook kinderen die stilletjes aan de rand van de groep verdwijnen. Steeds vaker lijken pedagogisch professionals te maken te krijgen met kinderen die extra ondersteuning nodig hebben. Lector Pedagogiek en bijzonder hoogleraar Ruben Fukkink ziet één oplossing steeds belangrijker worden: samenwerken. Met onderwijs, jeugdhulp én met elkaar.
Wat doe je als een kind je een klap geeft?
Stel je voor, een peuter zit midden in een flinke woedeaanval. Je hurkt bij hem neer en probeert rustig te praten. Toch lijkt dit alleen maar averechts te werken. Hij wordt nog bozer en plotseling krijg je een harde mep vol in je gezicht. Wat zou jij doen?
Kinderen die je bijblijven: ‘Van haar mag ik geen tweede kindje’
Peuter Dylan zat tijdelijk in een pleeggezin, omdat zijn moeder het ouderlijk gezag niet aankon. Nu mag hij weer bij z'n moeder wonen. Maar er is wel één voorwaarde: Dylan moet vijf hele dagen naar de kinderopvang komen.
Kinderen die je bijblijven: ‘Opgeven was geen optie’
Het begint al goed: zonder dat de inschrijving bevestigd is, staan de ouders met haar op de stoep. Al snel wordt duidelijk dat hun jonge peuter ook nog een zorgenkind is: Anica heeft ernstige reflux. Na een paar dagen zeg ik tegen de locatiemanager: 'Dit is echt niet te doen...'
Kinderen die je bijblijven: ‘Dat leert ze hier wel af’, zei ik nog
Jina is 2 jaar en nieuw op de peutergroep. Ik ben al voor haar gewaarschuwd: als andere kinderen te dicht in Jina’s buurt komen, kan ze heel heftig reageren en soms flink bijten. ‘Dat leert ze hier wel af’, zeg ik, en ik besluit haar goed in de gaten te houden. Maar al na een paar dagen is het raak.
Het kind dat nooit moe lijkt, maar thuis compleet crasht: wat is hyperarousal?
Wanneer we denken aan stress bij kinderen, denken we vaak aan huilen, terugtrekken of zichtbaar overprikkeld raken. Maar bij hyperarousal bevindt het zenuwstelsel zich voortdurend in een verhoogde staat van paraatheid. Het lichaam staat als het ware continu klaar om te reageren. Tricky: veel mensen hebben het niet door.
Kinderen zien diversiteit, ook als wij doen alsof het er niet is
Nederland is een super diverse samenleving. Toch behandelen we kinderen soms alsof iedereen hetzelfde is. Volgens Jochen Devlieghere, professor gezinspedagogiek, is dat niet goed: ‘In die krampachtige drang om iedereen hetzelfde te benaderen, ontkennen we soms dat diversiteit bestaat.’
Kinderen die je bijblijven: ‘Had ik die vraag wel moeten stellen?’
De ouders van Charlotte lijken doorsnee ouders van een baby van vier maanden. Soms ben ik jaloers op jonge ouders voor wie alles nog nieuw is. Op die roze wolk van ouderschapsgeluk waar ze in zitten. Maar al gauw blijk ik het helemaal mis te hebben...
Stafpedagoog Anja Booi: ‘De term ‘zorgkinderen’ deugt niet en het systeem faalt flink’
Stafpedagoog Anja Booi is kritisch op de term 'zorgkinderen': die term legt het probleem volgens haar voornamelijk bij het kind, terwijl de infrastructuur rondom de sector tekortschiet.
Over zorgenkinderen
Toewerken naar inclusieve kinderopvang
Passende kinderopvang (ook wel inclusieve kinderopvang genoemd) is na passend onderwijs een grote wens en soms ook realiteit geworden. Kwetsbare kinderen moeten niet alleen naar de buurtschool kunnen, maar ook naar de reguliere kinderopvang. Een intensieve samenwerking met bijvoorbeeld jeugdhulp kan eraan bijdragen dat deze kinderen toch in de reguliere opvang terecht kunnen.
