Kinderen die spelen met iemand die je zelf helemaal niet kunt zien: een fantasievriendje. Deze onzichtbare buddy kan een trouwe speelkameraad zijn, altijd beschikbaar voor een nieuw avontuur. Maar waarom creëren sommige kinderen zo’n denkbeeldig maatje? En hoe kunnen pedagogisch professionals hier op een positieve en zorgvuldige manier mee omgaan?