Collega’s waar je op kunt bouwen. Die zijn goud waard in de kinderopvang. Maar het ene teamlid is het andere niet. Terwijl jij het vuur uit je sloffen loopt, flesjes maakt en kinderen troost, staat die nieuwe collega erbij en kijkt ernaar. Iets waar je knap tureluurs van kunt worden. Want waarom is die ene nieuweling super proactief, maar lijkt een ander steeds aansturing nodig te hebben? En kun je zelf iets doen zodat iemand eindelijk eens de handen uit de mouwen steekt?