Ik voel woede, onzekerheid, zorgen. En ik weet; ik ben niet de enige. Veel mensen uit de kinderopvang herkennen dit gevoel. Vijftien jaar lang heb ik gebouwd, geïnvesteerd en risico's genomen. Ik ben altijd privé aansprakelijk en maatschappelijk betrokken. En nu kijk ik met lood in de schoenen naar wat de DAEB-regeling betekent.
Omdat
Beste Selma,
Na de podcast bij de 3 heren al fan van je geworden maar ook hier vat je direct alles goed samen!
De laatste zin vat alles goed samen… Kwaliteit kan alleen geboden worden als er voldoende geïnvesteerd kan worden. En investeren kan alleen gedaan worden als er redelijke winsten gemaakt kunnen worden. Dat er grenzen moeten komen is helemaal prima. Dat je als overheid wellicht bepaalde grote investeringsmaatschappijen niet aan “overwinsten” wilt helpen snap ik ook heel goed.
Maar ondernemers in de branche die al 15+ jaar op en top GGD rapporten kunnen weerleggen worden nu straks de dupe van een nieuw financieringsstelsel. Dat ouders nooit meer de dupe mogen worden is voor iedereen een “no brainer”. Maar er is geen ondernemer die vraagt om die extra 3 miljard waardoor het ineens onder de DAEB zou moeten vallen.
Als er 200.000 extra kindplaatsen moeten komen moet de overheid JUIST in gesprek met ondernemers die de ambitie hebben om kleinschalige kinderopvang te schalen.
Méér werken moet lonen is één van de stelregels van dit wetsvoorstel. Waarom zou meer ondernemen dan niet mogen lonen?
Als we dit aangeven worden we als “geld-monsters” weggezet, maar zonder onze risico’s, lef en visie zou de branche nu niet van dermate hoge kwaliteit zijn als dat het nu is. En er is geen ondernemer in de branche die zegt dat er geen grenzen gesteld mogen worden. Alleen de “spelregels” die er nu naar buiten gebracht zijn zullen zorgen voor juist MINDER kindplaatsen ipv meer..
Gevolg? Minder mensen op de arbeidsmarkt én minder kinderen die de voordelen van kinderopvang kunnen ervaren.