Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Blog Ilse Raasing – Vanuit liefde

Ilse Raasing
Ilse Raasing is directeur van stichting Kinderopvang Waterland in Monnickendam en voormalig columnist voor Management Kinderopvang. Zij is een energiek en mensgerichte manager met meer dan 35 jaar ervaring in de kinderopvang. Naast haar passie voor kinderopvang is ze actief als zangeres en is ze ook jarenlang actief geweest in de politiek.
In Oost-Londen ligt een speeltuin waar kinderen weer gevaar mogen lopen. Ouders zijn er niet welkom. Een groot hek zorgt ervoor dat kinderen binnen de speeltuin blijven en ouders erbuiten. Kinderen leren er weer risico’s te lopen, uit te zoeken wat hun eigen mogelijkheden zijn en vooral om onderling weer situaties op te lossen zonder dat een volwassene ‘wel even komt vertellen dat het jongetje geen schepje af mag pakken van haar zoontje’.
blog-ilse-raasing-vanuit-liefde
Ilse Raasing

Ik vind het een geweldig initiatief maar verdrietig dat we zoiets blijkbaar moeten organiseren en dit item de krant haalt. We hebben kinderen de ruimte ontnomen om risico’s te lopen en conflicten op te lossen. Kinderen leren het meest van elkaar. Er is in de speeltuin in Londen geen ouder die ‘het kind laat winnen’, maar een kind moet leren omgaan met teleurstellingen en met successen.

Ben je moe, chagrijnig, boos? Dan zullen de andere kinderen daarop reageren. Ze gaan je uit de weg of ze gaan ‘het gevecht aan’. Maar kinderen zijn onderling een stuk ‘corrigerender’ dan de volwassenen.

Maar ook puur en eerlijk: het is zoals het is en daar moet je een (sociale) weg in vinden.

‘Ik leerde mijn kinderen niet omgaan met de situatie, maar ik ontnam ze het probleem en dus het vermogen om iets op te lossen’

Ik ga ervan uit dat iedere ouder de opvoeding doet vanuit liefde. Dat je iets doet omdat je denkt dat je het beste doet voor je kind. Maar ouders gaan ook best ver, vaak zoekende, en soms overzien ze niet wat de effecten zijn. Ik heb dat natuurlijk ook gedaan. Omdat ik dacht dat ik dat deed voor mijn kinderen en vanuit liefde. Maar uiteindelijk bracht het mij tot het inzicht dat ik mijn kinderen daarin juist tekort had gedaan. Ik leerde ze niet omgaan met de situatie, maar ik ontnam ze het probleem en dus het vermogen om iets op te lossen.

Ik zie veel kinderen met slaapproblemen en ouders die daarmee worstelen. Je ziet een kind niet graag huilen dus je zoekt naar oplossing. Ouders die soms twee uur lang bezig zijn met een ‘slaap-ritueel’ om hun kind in slaap te krijgen. Maar breng je het kind naar opa, oma, de oppas of naar het kinderdagverblijf, dan is de kans groot dat die niet twee uur tijd hebben of nemen om het kind te laten slapen. Hoe hard het misschien ook klinkt, maar eigenlijk creëren ouders onbewust en vanuit liefde een probleem voor het kind.

We leven in een ander tijd. Sneller, drukker, meer prikkels, hogere verwachtingen. Er moet meer en er mag minder. Of het nu gaat om slapen, eten, risico’s lopen in een speeltuin: we horen kinderen daarin ruimte te geven en ouders daarin te ondersteunen. Ouders doen dit vanuit liefde, daar blijf ik in geloven. Het is aan ons, aan de pedagogisch medewerker, om ouders daarin te helpen. Om ze te steunen en uit te spreken dat het echt wel goed komt en dat kinderen (en ouders) nog heel veel moeten leren. Dat kinderen risico’s moeten lopen om hun grenzen te onderzoeken. Dat ze boos mogen zijn om te leren omgaan met die emotie en te laten ervaren dat niet iedereen even begripvol is wanneer je chagrijnig bent. Dat je niet altijd kan winnen bij een potje voetbal. Dat het zeer doet wanneer je met een hamer op je vinger slaat.

Al die momenten zorgen er uiteindelijk voor dat kinderen de ander begrijpen en sociale vaardigheden opdoen. En uiteindelijk wordt hun wereld daar alleen maar een stuk mooier van.

‘Kinderdagverblijven ontbinden contracten met ouders, sluiten deuren van groepen en locaties of bellen ouders af dat ze hun kind niet kunnen brengen’. We staan voluit in kranten, op websites en zelfs op het NOS Journaal worden we genoemd. Als het niet zo’n zorgelijk nieuws zou zijn geweest dan zou ik bijna enthousiast worden dat eindelijk de kinderopvang genoemd werd. Lees de vorige blog van Ilse

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.