Maar eerlijk is eerlijk, Generatie Alfa (2010 tot 2025), vindt ons volwassenen gewoon stokoud. Zeker als we ‘al’ dertigplus zijn.

Maar wat vinden wij eigenlijk van hen? Wat kenmerkt deze nieuwe generatie? En hoe spelen we daar goed op in? Collega Karin Broeren sprak hierover met ontwikkelingspsycholoog Steven Pont. Haar artikel staat op pagina 36.

Steven vertelt onder meer dat ‘Gen A’ betrokken vaders en veel mede-opvoeders heeft. En een deel van deze kinderen maakte de coronapandemie bewust mee. Ze groeien op met schermen en hun ouders zien ze als gelijkwaardig. Een generatie die heel anders is dan die voor hen. Generatie Anders dus.

Mijn kinderen zijn allebei Gen A. Ook zij hebben veel mede-opvoeders. Zo ging mijn oudste om de week op maandag naar de opvang (een grote locatie met veel groepen en drukte). De andere week brachten we hem op zondag bij mijn schoonouders. Daar logeerde hij en we haalden we hem maandag aan het einde van de dag weer op. Oma paste dan ook op zijn neefjes en nichtje. Dinsdag paste mijn moeder op bij ons thuis, woensdag was papa thuis, donderdag was ik thuis en vrijdag ging hij naar de opvang. Goed bedacht, vonden we: we hadden als ouders allebei een vaste dag, onze zoon leerde met andere kindjes omgaan op de kinderopvang, kon een band opbouwen met zijn oma’s, opa en zijn neefjes en nichtje.

Steven stelt dat veel mede-opvoeders en wisselende omgevingen voor sommige kinderen prima zijn, zij worden daar flexibel van. Maar anderen worden mentaal onrustig en krijgen moeite met hechting.

Voor mijn kind gold dat laatste. Hij was vaak boos, toonde claimgedrag en had veel last van prikkels. Deden we in een weekeind te veel? Dan lag hij ’s avonds huilend, soms zelfs spugend, in bed.

Hij was anderhalf toen we besloten het anders te doen. We vonden een fijne, kleinschalige opvanglocatie waar hij elke maandag en vrijdag is. Op dinsdag komt de ene week de ene en de andere week de andere oma oppassen bij ons thuis. Op woensdag is papa thuis en op donderdag ben ik er. Minder locaties, minder drukte en een vaste structuur. En dat doet wonderen. Hij zit beter in zijn vel, is minder onzeker en slaapt beter.

Natuurlijk, het blijft maatwerk. Mijn jongste zoon is 1 en is veel minder gevoelig voor prikkels. Toch heeft ook hij er baat bij dat ik weet wat Gen A kenmerkt en hoe ik daarop kan anticiperen.

Ik ben benieuwd wat jij vindt van het interview met Steven en welke tips je eruit kunt halen om jouw werk leuker en de ervaring van de kinderen op je groep (nog) beter te maken.

hoofdredacteur

KinderopvangTotaal sophie.vanhogendorp@bsl.nl