Op haar zestiende begon ze een klein crèche in de kerk. ‘Zonder dat ik het doorhad, zat het werken met kinderen blijkbaar in mij. Wat begon als iets kleins, groeide uit tot een levenslange passie.’

Nederlands leren

Inmiddels vangt ze met haar stichting Weid Mijn Lammeren dagelijks zo’n 150 kinderen op – van baby’s van drie maanden tot kinderen van acht jaar. De opvang is meer dan alleen een veilige plek: het is een kans om kinderen goed Nederlands te leren. Gloria: ‘Dat is heel belangrijk in Suriname, want veel gezinnen spreken thuis andere talen en dialecten, zoals Sarnami, Aukaans of Saramaccaans. Zonder een stevige basis in het Nederlands is het bijna onmogelijk om een diploma te halen en dat diploma is het ticket naar hun toekomst. We werken met leidsters uit verschillende etnische groepen, die de moedertaal van de kinderen spreken. Zo kunnen we hen vanuit hun eigen taal stap voor stap naar het Nederlands begeleiden. Ons kinderdagverblijf staat in een plattelandsgebied ten zuidwesten van Paramaribo. Veel gezinnen die hier wonen, komen oorspronkelijk uit het binnenland. Ze trekken naar de stad in de hoop op een beter leven, maar vaak vinden ze dat niet. Ze belanden in armoede, soms zelfs als krakers. De sociale problemen in de buurt zijn groot. Er zijn hier veel tienerzwangerschappen, huiselijk geweld, drugshandel en criminaliteit. Ouders worstelen met hun eigen situatie en kinderen groeien op met zorgen die veel te zwaar zijn voor hun jonge leeftijd.

Nauwelijks toezicht

In Suriname bestaat ook een Wet op Kinderopvang, waar Gloria zelfs advies over heeft mogen geven. ‘Op papier is het goed geregeld. Het grote probleem is echter de handhaving: er wordt nauwelijks gecontroleerd. Iedereen kan een bordje aan zijn hek hangen met “kinderdagverblijf” erop en kinderen gaan opvangen, met alle risico’s van dien. Dat maakt het des te belangrijker om zelf een voorbeeld te zijn. In ons kinderdagverblijf probeer ik daarom zoveel mogelijk volgens de officiële standaarden te werken. De inspectie komt nooit langs, maar wij doen er alles aan om veiligheid en kwaliteit te waarborgen.’

Vanaf 6 weken

Gloria vertelt dat kinderen vaak al vanaf drie maanden naar de opvang komen in Suriname, officieel mag het zelfs vanaf zes weken. ‘Voor veel gezinnen is dat een uitkomst. Want het alternatief is vaak dat kinderen thuis achterblijven met één oma op twintig kinderen of met een tante die eigenlijk geen tijd heeft. Helaas gebeuren er daardoor soms ongelukken.’

Gratis opvang

De ouders in Suriname zijn volgens Gloria in veel opzichten niet zo anders dan ouders in Nederland. ‘Je ziet dezelfde liefde en betrokkenheid bij hen. Maar juist de ouders die het het hardst nodig hebben, zien we vaak niet. Zij worstelen met hun eigen problemen: armoede, stress, soms verslaving. Vaak zijn het alleenstaande moeders, want vaders zijn in veel gezinnen afwezig. Wanneer we een weeskind of een kind in een schrijnende situatie tegenkomen, bieden we soms gratis opvang. Puur om ervoor te zorgen dat het kind veilig is.’

Karig salaris

Helaas wordt het werken in de kinderopvang slecht betaald in Suriname. Gloria vertelt daarover: ‘Het minimumloon ligt hier rond de 200 euro per maand. Dat betekent dat onze leidsters voor een karig salaris enorm belangrijk werk doen. Toch vormen ze een geweldig team. Omdat ik ze financieel niet veel kan bieden, probeer ik waardering op andere manieren te tonen. Bij een jubileum maken we er een feestje en soms neem ik het team mee uit eten. En al is het bedrag niet groot, ik zorg er wel voor dat iedereen netjes is aangesloten bij het pensioenfonds.’