Monika Katinger – de kleine kapitein

Met “De Kleine Kapitein” naar verre oorden varen…

Mijn volwassen zoon keek me even zorgelijk aan toen ik op de avond voor mij laatste werkdag (voor de vakantie) spontaan ging “jammen”. Of beter gezegd een gedeelte van het liedje van Dirk Scheele ging nadoen. Vooraal hard roepen: “jaha – ha -ha” en “joehoe – hoe -hoe” heb ik toch redelijk uitgevoerd, vind ik.
Op de twee regenachtige middagen die ons eerder aan herfst dan aan zomer deden denken, heb ik liedjes in mijn groep opgezet en liet me – samen met kinderen – gaan. Lekker uitbundig, expressief dansen, springen, draaien en ook “jammen”.
Het feestelijk gevoel, dat ik na het vieren van mijn ronde verjaardag heb overgehouden, werd nog versterkt toen collega Hannah ons krantje bij de drukkerij heeft opgehaald. De Kleine Kapitein heet ons krantje en ik werk er met verve aan mee.
De vaste rubrieken zijn: de stukjes van de groepen, prietpraat, verjaardagen, boekentips, tips voor knutselen en traktaties. Dit keer kunnen de ouders er ook over onze kwaliteitsavond lezen, over de feestelijke afsluiting van het thema muziek, zelfs een interview met een ouder. Een leuk gedeelte vind ik ook “Welbevinden van kinderen” – een tip van onze leidinggevende Kate. Daarin worden aan de hand van de foto’s van elke groep een paar pedagogische uitgangspunten van ons beleid gedemonstreerd. Door mijn vorige leidinggevende werd ik steeds meer betrokken bij het in elkaar zetten van het krantje en nu voel ik me een soort “hoofdredacteur”, de functie die me erg aanspreekt.
Ik schrijf heel graag, van kleins af aan eigenlijk en in alle talen die ik spreek. Opstellen schrijven op school was mijn favoriete bezigheid. Het “maken” van onze Kleine Kapitein zie ik als een welkome verrijking van mijn dagelijkse werk. Als ik dan een nieuw exemplaar in mijn handen heb – net “vers van de pers”- voelt dat echt heerlijk.
Zo, dat is lekker afgehandeld, met een gerust gevoel kan ik met vakantie gaan. Want ondanks alle feestelijke gebeurtenissen van de afgelopen weken moet ik eerlijk toegeven dat ik nu echt aan de vakantie toe ben. Het is een bekend verschijnsel: als je weet dat je bijvoorbeeld over een weekje met vakantie mag gaan, dan worden de dagen opeens langer, het lichaam zwaarder, lijken de geluiden van de kinderen in de groep harder… de vermoeidheid slaat toe.
En de grauwe dagen van de afgelopen week doen je naar een warm, zonnig land verlangen. Voor mij is dat mijn geboorteland. Ik ga er dan niet naar toe varen, maar vliegen – al gaat De Kleine Kapitein ook mee aan boord.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.