Janusz Korczak

De Pools-Joodse pedagoog, kinderboekenschrijver en directeur van een weeshuis Janusz Korczak wordt op 6 augustus 1942 met al zijn kinderen van het weeshuis weggevoerd naar het vernietigingskamp Treblinka. Twee dagen later wordt hij met alle kinderen omgebracht. Het is het treurige einde van een man met vooruitstrevende pedagogische ideeën die hij gelukkig door middel van allerlei literatuur wijd heeft verspreid.

Na een carriere als arts vindt hij het ideaal om zijn interesse voor pedagogiek om te buigen naar een nieuwe functie: hoofd van een weeshuis. Voor hem is de arts/pedagoog het beste in staat om het totale kind te zien en te doorgronden. Korczak heeft kinderen altijd zeer grondig en zorgvuldig medisch onderzocht. Bekend van hem is de gewoonte om ’s nachts te luisteren naar hun ademhaling en te letten op hun slaap.

Korczak in de kinderopvang
Een bekende uitspraak van Korczak is: ‘een kind is nooit je bezit’. Hiermee bedoelde hij: Je kunt als volwassene een kind domweg aan je macht onderwerpen door het met wantrouwen op te voeden, maar daarmee toon je geen respect voor de ervaringen waarover het kind reeds beschikt. Hij vindt dat we veel inspanning vragen van een kind bij het opgroeien. we zijn ongeduldig geworden en gunnen het kind niet “het recht op de dag van vandaag”. We hebben het steeds, juist in scholen, over wat het kind moet worden. Het langzame ingroeien in de morele en sociale patronen vergt veel tijd en de op de toekomst gerichte opvoeder is altijd ongeduldig. Korczak zegt hierover: “…en als die altijd zo ongeduldig benadrukte toekomst dan aangebroken is, moet er opnieuw gewacht worden want de diepzittende mening dat het kind nog niets is, maar iets moet worden, dat het nog niets weet, maar  tot steeds verder wachten. Hij pleit voor de “absoluutheid” van de kindertijd. Kind-zijn heeft hier en nu een eigen, zelfstandige betekenis.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.