Blog Jacqueline Butti – Veteranen

Jacqueline ziet een zwangere vrouw die op zoek is naar kinderopvang. Het blijkt iemand te zijn die vroeger als kind bij haar op de bso kwam. Jacqueline kruipt in de rol van bso-oma en is benieuwd: Deed ik het goed op de bso? Kijk je er met veel plezier op terug?

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Ik liep haar tegen het lijf in de hal van onze kinderopvang; een vrouw van een jaar of twintig. Ik herkende haar meteen, Jenna! Ik had haar al die jaren niet meer gezien en nu stond ze daar ineens “met airbag”, ze bleek hoogzwanger. Na een kreet en omhelzing bleek dat ze op zoek was naar opvang voor de nieuwe wereldburger en dat ze daarom maar weer eens terug was gegaan naar haar roots. Betrapte ik me er nu op dat ik stilletjes een beetje trots was als toekomstige “bso-oma”? Jarenlang had ik dagelijks met haar doorgebracht op de bso en nu mochten we nog een rondje? Dat vond ik voor ons team het mooiste compliment dat je kon krijgen.

Behalve dat het hele mooie momenten zijn om mee te maken als je langer in de kinderopvang werkt, is het voor mij ook een ijkmoment. Tussen neus en lippen door probeer ik dan toch te weten te komen wat er van die periode bij de bso is blijven hangen. Waren ze gelukkig? Had ik het anders kunnen of zelfs moeten doen? Wat voor activiteiten vonden ze leuk? Misschien kan ik er mijn voordeel mee doen in het heden. Maar dan valt me bij die “veteranen” iets op. Als ze terugblikken dan verwoorden ze altijd hoe de persoonlijke contacten waren tussen de kinderen en met ons als pm-ers. We hebben zo gelachen weet je nog…en weet je nog dat… Daarbij noemen ze grappige of opvallende spontane gebeurtenissen. Maar waar is het leuke activiteitenaanbod gebleven in de herinnering? Dat blijkt dan echt pas later met wat flarden boven te komen drijven. Dus terwijl kinderopvangcentra met bso’s elkaar commercieel vliegen afvangen met een indrukwekkend activiteitenaanbod,  blijken kinderen uiteindelijk in hun latere jaren vooral met zich mee te dragen hoe pm-ers met ze omgingen en hoe de sfeer in de groep tussen de kinderen was.

‘Zonder een goede basis, is een activiteitenaanbod een lege huls’

Het zegt in ieder geval dat het erg belangrijk is dat we veel tijd investeren in het contact met ieder individueel kind en in de sfeer binnen de groep. Met deze basis kan een mooi activiteitenaanbod ontwikkeling versnellen en het welbevinden vergroten dat dan weer een aanjager wordt voor verdere ontwikkeling. Zonder die basis is zo’n aanbod een lege huls. Misschien moeten we als bso- team ons elke week even afvragen of er kinderen zijn die de indruk wekken zich minder goed in de groep te voelen? Waar komt dat door en kunnen we daar wat aan doen?


In haar vorige blog schreef Jacqueline over de soms harde overgang van de bso naar thuis. Zeker als ouders gestrest zijn. Dat zijn lastige momenten voor een pm’er. Want je kunt een ouder niet ondermijnen, maar wilt er ook zijn voor het kind. benieuwd hoe Jacqueline hierover denkt? Lees hier haar blog over dit onderwerp


 

Ik heb eens over een situatie gehoord waarbij drie pm-ers van een groep bij het noemen van een naam van een kind uit hun groep alledrie aangaven “niets met haar te hebben”. Je zult “haar” maar zijn…

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.