Een beetje mopperend kwam hij die ochtend met zijn moeder binnenlopen. Letterlijk hangend aan haar rokken, fluisterde hij haar iets in haar oor. ‘Je mag het ook zelf wel aan Jeanette vragen?’, moedigt zijn moeder hem daarop aan. ‘Jij moet dat doen!’ zei hij daarop wat ongemakkelijk naar mij kijkend. ‘Grote zus loopt Avondvierdaagse en eigenlijk zou hij ook mee willen doen, maar dat is een beetje ver.  Zouden jullie vandaag misschien ook kunnen wandelen?’ Zijn gezicht klaart ineens helemaal op als ik zeg: ‘Dan gaan wij toch de Ochtendvierdaagse lopen?’