We werden er stil van. Samen met een flinke groep collega-gastouders luisterde ik naar het verhaal van een moeder die zestien jaar geleden haar baby verloor aan wiegendood. Terwijl hij lag te slapen op de kinderopvang. Gewoon volgens protocol naar bed gebracht - en toch werd hij niet meer wakker. Deze moeder bracht ook haar twee jaar oudere dochtertje naar dezelfde opvang. Na die inktzwarte dag bleef haar dochter daar gewoon komen. Ze drukte ons op het hart hoe belangrijk het is om veilige protocollen strikt na te leven én een goede vertrouwensband met ouders op te bouwen.

‘Met de hond wandelen!’ is het meestgehoorde antwoord op de vraag wat er het allerleukst was om bij mij te doen. Deze vraag stel ik kinderen steevast op hun laatste speeldag bij mij. Daarna volgt het borstelen van de pony’s. Toch zijn niet alle kinderen en ouders vanaf het eerste uur dikke maatjes met de dieren. Lees hier de nieuwste blog van gastouder Jeanette!

Al in de vroege ochtend klinken er enthousiaste stemmetjes in de gang. ‘Bij Jeanette ligt ook sneeuw!’ vertelt een peutermeisje me bij binnenkomst. De ouders verbeteren hun kinderen als ze hun verhalen over ‘sjeetje jijden’ en ‘ijskegels’ aan mij willen vertellen. Ze struikelen over de nieuwe woorden die ze hebben geleerd. De sneeuw was een prachtige toegift voor ze als afsluiter van het laatste weekend van de kerstvakantie.

De Goedheiligman is alweer een week terug naar Spanje en de Kerstman doet zijn intrede. Voor kinderen een leuke, maar onrustige tijd. Gastouder Jeanette vertelt hoe ze structuur en orde probeert te houden in deze periode voor haar gastkinderen .

‘Wil je wat drinken?’, vraag ik hem met de nadruk op het woord drinken. Daarna weet ik niet wie er het meest gaat stralen. Hij van mij omdat ik hem begrijp, of ik van hem omdat hij voor het eerst een gebaar inzet en zo blij reageert. Het jongetje van ruim 1 jaar maakt voor het eerst het drinkgebaar. Voorheen gebruikte hij veel lawaai om iets duidelijk te maken. Wat een prachtige mijlpaal in onze communicatie!