Het is een herkenbaar beeld: je werkt in de kinderopvang, de dag zit vol geplande activiteiten en dan zit een peuter opeens voorovergebogen op het plein, geïntrigeerd te kijken hoe een slak zich voortbeweegt. 'Kom, we gaan naar binnen, want straks komt de volgende groep, en de activiteit begint zo. Oh en er moet ook nog gegeten worden.' Maar wat als dat slakkenmoment nu juist het meest waardevolle moment van de dag had kunnen zijn? Dat is precies de kern van slow pedagogy. Niet letterlijk langzamer werken, maar bewuster aanwezig zijn. Ruimte maken voor het onverwachte. In het moment blijven.