Grote kans dat je, als je Texelaar bent en jonge kinderen hebt, gebruik maakt van De Olmenhoeve. De organisatie heeft vestigingen in vijf dorpen op het eiland. Er is slechts één andere kinderopvangorganisatie (met één vestiging), waardoor van concurrentie nauwelijks sprake is. Het eiland kent een kleine gemeenschap van zo’n 14.000 mensen, maar de aanwas van baby’s, peuters en kleuters blijft overeind. Van de jongeren die ooit naar het vasteland verhuisd zijn, komt altijd wel een deel terug om op het Waddeneiland een gezin te beginnen.

Geen nummertjes

Twintig jaar geleden zette Marleen Keijser de Olmenhoeve op. In De Waal, het kleinste dorp van Texel. De organisatie waar zij toen werkte, was al een paar keer door grotere organisaties van het vasteland overgenomen. ‘Dat leidde tot onrust onder zowel de medewerkers als de ouders’, vertelt Marleen. ‘We werden teruggebracht tot nummertjes en de begeleiding sloot niet meer aan bij wat hier nodig was. Dat voelde niet goed. Toen besloot ik te stoppen, zodat ik iets kon opzetten dat wél goed voelt.’ De voormalige stolpboerderij de Olmenhoeve was de eerste locatie. Twee jaar later volgde een locatie in Den Burg. ‘Die had uitbreidingsmogelijkheden, maar toen dachten we nog: dat zal wel niet nodig zijn’, lacht ze. In 2016 kwam Marike Westerlaken bij de Olmenhoeve werken. Later nam zij het stokje over van Marleens toenmalige compagnon. Sindsdien leiden Marleen en Marike de organisatie samen; Marleen is daarnaast eigenaar.

Kleine gemeenschap

‘We zijn allebei geboren en getogen Texelaars’, vertelt Marike. Het mooie van werken op het eiland is de kleine gemeenschap, waardoor je met iedereen snel iets kunt regelen. Zo zingen we met Sint Maarten in het verpleeghuis, of er komt iemand van de brandweer langs met de brandweerauto om die te laten zien. ‘Iedereen kent ons’, vertelt Marike. ‘We hebben korte lijnen met ouders en leggen ook onderling snel contact. Pm’ers weten elkaar te vinden. Wat daarbij helpt: regelmatig gezamenlijk overleg, uitjes, coaching en werkplek uitwisselen.’ Een voorbeeld van dat laagdrempelige contact: als ouders een gesprekje beginnen over hoe leuk ze de Olmenhoeve vinden, zeggen de pm’ers: als je het leuk vindt, kun je hier ook komen werken. ‘Zo hebben we er best wat pm’ers bij gekregen’, zegt Marleen.

Belang van het kind

Ze werken al twintig jaar lang consistent vanuit dezelfde visie. Omdat ze eigen baas zijn, hebben ze de ruimte om elk kind veel aandacht te geven. De VE-groep met twee pm’ers bestaat bijvoorbeeld uit tien kinderen in plaats van zestien. ‘Zo kunnen we alle aandacht besteden aan de thema’s’, zegt Marleen. ‘Ik denk dat je met grote groepen noch de pm’ers, noch de kinderen een plezier zou doen.’ Ander voorbeeld is de bso-groep in Oudeschild. ‘Omdat dat  best een drukke groep is, hebben we daar  twee pedagogisch medewerkers ingezet, ook al zouden we op sommige dagen kunnen volstaan met één. Maar zo werkt het veel prettiger. ’