Blog Judith Kuiten – ‘Praten en uitleggen

De interactievaardigheden tussen pm'er en kind scoren nog altijd laag in de kinderopvang. Ook uit het laatste NCKO-kwaliteitsonderzoek, bleek dat er op dit onderdeel amper vooruitgang is geboekt. Judith Kuiten bespreekt de zes interactievaardigheden in haar weblogs op Kinderopvangtotaal: wat het is, waarom het belangrijk is en hoe je jezelf daarin kunt verbeteren. Deze keer: Praten en uitleggen.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Blog Judith Kuiten - ‘Praten en uitleggen

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat bij kinderen die op jonge leeftijd veel taal aangeboden hebben gekregen, de zogenaamde ‘taalsynapsen’ in de hersenen extra activiteit laten zien. Met andere woorden: ‘Wat je er in stopt, komt er weer uit.’ Als moeder neem ik dit nogal serieus. Ik ‘denk’ soms letterlijk hardop. Ik ben dan ook groot voorstander van het ‘benoemen wat je doet en doen wat je benoemt.’

Er zijn overigens wel momenten dat ik hier spijt van heb. Bijvoorbeeld op dagen waarop mijn vierjarige zoon tegen mij zegt (ik herhaal: vier): ‘Nee, jij zit in de confrontatie. Ik niet.’ Dan overweeg ik even om alsnog mijn principes overboord te gooien. Vooral omdat hij het niet alleen zegt, maar nog gelijk heeft ook…

Maar alle gekheid op een stokje: Ik vind ‘praten en uitleggen’ een cruciale interactievaardigheid voor zowel ouders als pedagogisch medewerkers. Niet alleen omdat je kinderen daarmee de mogelijkheid biedt zich te uiten maar vooral ook omdat ik geloof dat er een directe relatie is tussen het benoemen van zaken en de gehechtheidsrelatie tussen ouder(s) en kind (lees ook: pedagogisch medewerker).


‘Zal ik jou eens midden in de nacht een paar doppen in je oor proppen? Eens kijken hoe leuk je dat vindt..?’

Mijn stem kan namelijk veel meer dan alleen benoemen dat de ‘appel’ een ‘appel’ is. Zo kan hij bijvoorbeeld ook helpen om de ernst van een situatie in te schatten. Ik zou nooit vergeten hoe ik met mijn oudste kind, destijds twee weken oud, voor een (standaard) gehoortest naar het ziekenhuis ging. Het meisje was in slaap gedommeld in haar Maxicosi. Waarop de verpleegkundige zei: ‘Dat is mooi. Dan gaat het onderzoek makkelijker.’ Ik reageerde met: ‘Dit kind wordt eerst wakker gemaakt hoor.’ en ik dacht: ‘Zal ik jou eens midden in de nacht een paar doppen in je oor proppen? Eens kijken hoe leuk je dat vindt..?’ Ik maakte dochterlief dus wakker en vertelde dat er ‘even een dopje in haar oor kwam. Dat het dopje een beetje kon kriebelen en dat het even moest gebeuren om te kijken of haar oortjes goed werkten.’ Verpleegkundige was zichtbaar geïrriteerd. De gehoortest duurde misschien een minuutje langer dan “normaal”. En ja, dochterlief mopperde even. Maar ze liet zich ook onmiddellijk geruststellen toen ik zei dat het ‘klaar’ was.

‘Klaar!’, ook zo’n mooi, betekenisvol woord. ‘Mini zoon’ moest  naar de dokter. Ik had van te voren gebeld om even te vragen wat de dokter zou gaan doen (o.b.v. de klachten). Met die informatie had ik zoon voorbereid op zijn doktersbezoek. Hij vond het natuurlijk best een beetje spannend. Waarop ik zei: ‘Als mama zegt dat het onderzoek klaar is, dan is het ook klaar.’ En zo geschiedde. Ik was alleen even vergeten te vertellen dat mama ná het onderzoek nog even met de dokter zou praten. Met als gevolg dat zoonlief het onderzoek doorstond, ik ‘klaar’ zei en hij, resoluut, de dokterskamer uitliep..! Klaar is immers klaar. Je kunt maar beter weten waar je aan toe bent.

De interactievaardigheid ‘praten en uitleggen’: Ik nodig jullie van harte om (nog vaker) hardop te denken. Om te benoemen wat je doet en te doen wat je benoemt. Voor je het weet, zit je ‘in de confrontatie..’

en lach je je inwendig slap…!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.