Kinderopvang is allang niet meer alleen een oplossing voor werkende ouders, ook de positieve invloed op de ontwikkeling van het kind is inmiddels onbetwist. Maar de invloed is breder, zegt hoogleraar Pauline Slot: ‘Pedagogisch professionals kunnen het verschil maken voor een samenleving met gelijke kansen en meer samenhang.' En dat is goed nieuws in tijden van individualisering en polarisatie.

Verandertrajecten vragen veel van een organisatie. Wat komt er kijken bij zo'n traject, wat zijn valkuilen en succesfactoren? En wat vraagt dit van het (midden)management? In deze serie gaan we op zoek naar antwoorden op deze vragen. We trappen af met Marco Snoek, lector Leren en Innoveren aan de Hogeschool van Amsterdam.

Kinderdagverblijf Happy4kids in Dordrecht werd eind 2025 gesloten nadat de GGD had vastgesteld dat de locatie niet veilig was voor kinderen. Uit camerabeelden bleek dat medewerkers onder meer tegen kinderen schreeuwden en huilende kinderen negeerden. Het riep de vraag op: moet cameratoezicht in de kinderopvang de standaard worden? Of tast dat het vertrouwen in de medewerkers en de privacy van zowel medewerkers als kinderen onnodig aan? En: wat zegt wet- en regelgeving over cameratoezicht binnen de kinderopvang?

Een muzikant, sporter, kunstenaar of technisch expert op de groep: steeds vaker zetten kinderopvangorganisaties ‘vakspecialisten in.' Het idee is niet nieuw, maar biedt wel perspectief. Junis Kinderopvang startte afgelopen jaar een pilot om te onderzoeken wat het concreet doet met kinderen, collega's en ouders. De uitkomst? Het effect gaat (gelukkig) veel verder dan alleen ‘leuk en afwisselend'.

Steeds meer kinderopvangorganisaties werken met groepsondersteuners. De vraag is natuurlijk: zijn management en pedagogisch professionals geholpen met deze relatief nieuwe functie en extra handjes? Het Centrum Inclusieve Arbeidsorganisatie (CIAO) deed onderzoek naar de toegevoegde waarde van groepsondersteuners in de kinderopvang. En dat levert goed én minder goed nieuws op.

‘Ik stop veel tijd en energie in kinderen van expats. Ze krijgen vaak vier dagen per week VE om de Nederlandse taal te leren, maar vervolgens gaan ze naar internationaal onderwijs of ze verhuizen terug.' Dat vertelt een pp'er uit expatregio Eindhoven. ‘Natuurlijk is het leuk om kinderen uit veel verschillende culturen op te vangen,' vervolgt ze, ‘maar ik had die tijd ook kunnen steken in kinderen die hier blijven wonen of van wie Nederlands echt de tweede taal wordt.' Wij vroegen ons af: is het wel wenselijk dat VE-subsidies naar hoogopgeleide, vaak welgestelde expats gaan? En wat zijn de regels eigenlijk?