Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Blog Naomi Dessaur – Hoe voorkom je dat je in het eerste gesprek met ouders direct 3-0 achterstaat?

Herken je dat? Dat de drempel om zorgen uit te spreken zo hoog is en dat daar allerlei angsten onder zitten? De angst dat de vertrouwensband verslechtert, ouders zich aangevallen voelen of dat je bang bent dat je het ‘verkeerd’ hebt gezien of opgemerkt?  

In de afgelopen ruim twintig jaar heeft het me altijd geïntrigeerd. Hoe zorg je dat een ander je kan horen? De boodschap kan ontvangen die je hebt en ook nog de ruimte voelt om hierop te reageren?

De liefde voor de verbale en non-verbale taal is begonnen toen ik op 18-jarige leeftijd bij de Kindertelefoon ging werken. De fascinatie heeft zich vervolgens voortgezet toen ik als maatschappelijk werker bij Jeugdzorg ging werken. Ik moest vaak lastige gesprekken voeren met uiteenlopende verzorgers en kinderen. Hoe lastiger het gesprek en het onderwerp, hoe uitdagender ik het vond om daar letterlijk en figuurlijk de juiste taal voor te gebruiken.

Het is zo belangrijk, om te zorgen dat taal kan worden ontvangen en de ouders en verzorgers met wie je spreekt snappen wat je zegt (ongeacht niveau, taal, milieu, etc.). Dat je concreet, feitelijk en objectief bent. Waardoor ze zich niet aangevallen of veroordeeld voelen, maar wel precies horen wat jouw boodschap is zonder dat jij er omheen draait. Zodat ze vervolgens ook kunnen reageren, hun mening kunnen geven, hun kant van het verhaal kunnen vertellen. En ja, wellicht zelfs boos of verdrietig worden, maar dat mag. Dan doet het ze iets! Op deze wijze krijg jij zonder in te vullen een completer beeld (door de juiste vragen te stellen en nieuwsgierig te zijn) waar je vervolgens zorgvuldig op kunt handelen en de ouders/verzorgers zelf ook. Als ouders of verzorgers weten dat er een zorg is, dan kunnen ze er zelf ook mee aan de slag.

Het is me opgevallen: hoe lastiger het onderwerp, hoe liever we er omheen draaien met alle gevolgen van dien. We stapelen het op en nemen ouders (te laat of helemaal) niet mee in wat wij ervaren. Wanneer jij je ergens zorgen over maakt of je iets opvalt, wat belangrijk is voor het kind of de ouders/verzorgers, dan zouden de betrokkenen in principe zelf de eersten moeten zijn die weten dat jij je zorgen maakt. Bijvoorbeeld over een hele volle luier, te dunne kleding voor het seizoen, seksueel gedrag van een kind of een vermoeden van huiselijk geweld of kindermishandeling. Bedenk het maar eens voor jezelf. Wanneer wil jij het van een ander weten als hij of zij zich zorgen maakt over jou of bijvoorbeeld je kind, wanneer je zelf ouder of verzorger bent?

Juist, meteen!

Wanneer de meeste mensen: zenuwachtig worden, ongemak voelen, de woorden niet kunnen vinden, gaan stamelen… omdat ze bijvoorbeeld voelen dat een onderwerp gevoelig ligt bij degene met wie ze het gesprek moeten voeren, word ik enthousiast. Ik zoek naar dé manier en begrijpelijke taal om het wel ‘gewoon’ bespreekbaar te maken. Als je te lang wacht, sta je bij het eerste gesprek direct met 3-0 achter. 

Helemaal begrijpelijk dat we sommige gesprekken spannend vinden en dat maakt je ook een mens. Maar, het zou volgens mij geen reden moeten zijn om gesprekken simpelweg uit de weg te gaan. Zelfs niet als daar een beetje gestamel bij hoort. Ouders en verzorgers hebben het recht op deze soms lastige gesprekken. Continu gaat het in de trainingen, waarin ik onder andere aandachtsfunctionarissen huiselijk geweld en kindermishandeling opleid, over hoe we dat goede gesprek wel direct laagdrempelig kunnen voeren. Hoe we vanuit gelijkwaardigheid en respect soms lastige zaken bespreekbaar kunnen maken, zonder erom heen te draaien. Hoe zowel de pm’ers als gastouders, managers en coaches hierin hun verantwoording kunnen nemen binnen de stappen van de meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling. 

We geven er samen taal aan en maken het laagdrempelig. Graag geef ik wat reflectievragen. Hoe gaan jullie hiermee om? Ben je continu in gesprek met ouders en verzorgers over datgeen wat je ziet, ruikt, hoort, observeert? Waar je je over verwondert of verbaasd? En zo nee, wat let je dit wel te doen? Wat zou het je kunnen opleveren in positieve zin? Schrijven jullie alles op (in een kinddossier) wat je opvalt en bespreek je het dan ook? 

Ik durf te beweren dat ouders en verzorgers eerlijkheid juist enorm waarderen, ook al is het horen van iets waar een ander zich zorgen over maakt, soms ook best lastig. Hierdoor zal je relatie verbeteren en ben je steeds in gesprek, waarbij het belang van het kind ten alle tijden voorop staat.  

Meer weten? Luister dan naar de podcast Als ik een zorg deel, dan raak ik iemand kwijt. 

Naomi Dessaur is van oorsprong maatschappelijk werker en sinds 2008 eigenaar van Dessaur Trainingen. Naomi geeft trainingen in de aanpak huiselijk geweld en kindermishandeling, speciaal voor professionals in de kinderopvang, zorg, welzijn en het onderwijs. Ook leidt ze aandachtsfunctionarissen op. Naomi heeft in 2018 het online platform 'Naomi Maakt Bespreekbaar' opgericht, waarmee ze ouders ondersteunt bij het praten met hun kinderen over seksualiteit. Haar missie is dat alle kinderen de ruimte krijgen om gezond, kansrijk en veilig op te groeien.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.