Als je langer in de kinderopvang werkt, zijn er zoveel kinderen ‘door je handen’ gegaan. Elk kind met een eigen verhaal. Soms blijft zo’n kind je nog lang bij. Misschien vraag je je af: wat zou er van dit kind geworden zijn? Hebben we het wel goed gedaan? Die verhalen verzamelen we in de serie ‘Kinderen die je bijblijven’.
kinderen die je bijblijven
Kinderen die je bijblijven: ‘Ik zei nog: “Is dat wel handig, met die kleine Cécile erbij?”‘
Kleine Cécile was eigenlijk nog te jong voor de bso, maar ze was de dochter van de manager. En ze wilde zó graag mee met haar grote broer. Dat heb ik geweten...
Kinderen die je bijblijven: ‘Achteraf denk ik: wat waren wij onbezorgd’
Een kleuter in de 'piemelfase' op onze bso-groep: wij keken er niet van op. Maar de juf op school interpreteerde het verhaal anders en ineens werd het protocol seksueel misbruik in werking gesteld. Het pakte rampzalig uit, vooral voor mijn collega.
Kinderen die je bijblijven: ‘Hij eet niet, hij praat niet… wat is er aan de hand?’
Hij is timide, hij eet niks bij ons, praat nog niet en slapen doet Rachid ook nauwelijks. Na een paar maanden krijg ik de kriebels. De meeste kinderen zijn hier snel gewend. Waarom lukt het niet met Rashid? Dan zegt de pedagoog: ‘Is het je ook opgevallen dat hij heel vaak naar de deur kijkt?’
Kinderen die je bijblijven: ‘Dit zijn vleermuisouders’
Ik schrok toen ik hoorde dat ze een andere mentor voor hun kind wilden. Had ik iets verkeerd gedaan? Pas veel later kreeg ik door dat er tussen Milou en mij niets mis was. Deze ouders waren echt overmatig bezorgd over hun baby. ‘Vleermuisouders’, die hun kind niet los kunnen laten.
Kinderen die je bijblijven: ‘Dit is geen grap, dit lijkt op pesten’
Ze deed het goed als baby op de verticale groep, maar toen ze eenmaal acht jaar was, scharrelde ze in haar eentje rond op het pleintje naast onze bso. Hoe is het mogelijk dat een kind zo verwildert en vereenzaamt? Wat was er toch met Sascha aan de hand?
Kinderen die je bijblijven ‘Het is hún bso hè?’
Als je langer in de kinderopvang werkt, zijn er zoveel kinderen ‘door je handen' gegaan. Elk kind met een eigen verhaal. Van sommige kinderen blijft het verhaal nog lang in je hoofd hangen. Misschien vraag je je af: wat zou er van dit kind geworden zijn? Hebben we het wel goed gedaan? In dit nummer: het verhaal van de Minies en de Maxies (fictieve naam).
Kinderen die je bijblijven: ‘Van haar mag ik geen tweede kindje’
Peuter Dylan zat tijdelijk in een pleeggezin, omdat zijn moeder het ouderlijk gezag niet aankon. Nu mag hij weer bij z'n moeder wonen. Maar er is wel één voorwaarde: Dylan moet vijf hele dagen naar de kinderopvang komen.
Kinderen die je bijblijven: ‘Opgeven was geen optie’
Het begint al goed: zonder dat de inschrijving bevestigd is, staan de ouders met haar op de stoep. Al snel wordt duidelijk dat hun jonge peuter ook nog een zorgenkind is: Anica heeft ernstige reflux. Na een paar dagen zeg ik tegen de locatiemanager: 'Dit is echt niet te doen...'
Kinderen die je bijblijven: ‘Dat leert ze hier wel af’, zei ik nog
Jina is 2 jaar en nieuw op de peutergroep. Ik ben al voor haar gewaarschuwd: als andere kinderen te dicht in Jina’s buurt komen, kan ze heel heftig reageren en soms flink bijten. ‘Dat leert ze hier wel af’, zeg ik, en ik besluit haar goed in de gaten te houden. Maar al na een paar dagen is het raak.
Kinderen die je bijblijven: ‘Hij kent alle haltes uit zijn hoofd’
Oma regelt alles voor peuter Alec: de inschrijving, de kennismaking, het wennen. En ze weet het zeker: haar kleinzoon is hoogbegaafd.
