‘Dag liefie, tot vanavond!' Met een steen in mijn maag sluit ik de deur van de babygroep en loop ik naar de uitgang. Ja, ik wéét inmiddels dat die steen niet nodig is. Deze ‘situatie' duurt immers al bijna een half jaar: mijn baby huilt even als ik wegga. Zodra ik uit beeld ben is hij na maximaal een paar minuten weer vrolijk. De foto's die ik steevast binnen een uur na weggaan in de ouderapp krijg, bewijzen dat. Maar toch. Het blijft rot om je kind huilend achter te laten.

Je eigen grenzen aangeven: het ene kind is daar heel duidelijk in, maar veel kinderen vinden het lastig om aan te geven wat ze wel of niet leuk vinden. Hoe kan je kinderen hierbij helpen? Merel Nederend, psycholoog en directeur van Stichting De Ster, geeft tips.

Op de groep ben je de hele dag in beweging: lopen, tillen, bukken en staan. Er is weinig tijd om even te gaan zitten. Dan zou je zeggen dat goed schoeisel onmisbaar is toch? Of kun je bijvoorbeeld in de zomer prima uit de voeten met slippers die weinig ondersteuning bieden? Register-podoloog Erik Wink gaat nog een stapje verder. Hij stelt: ‘We zouden juist veel vaker op onze blote voeten moeten lopen.'

De verplichte babyscholing moet pedagogisch professionals helpen om beter in te spelen op de behoeftes van baby's. Maar volgens babyexpert Marije Magito werkt dit niet zo in de praktijk.

Kinderen met een driftbui kalmeer je moeiteloos, je verschoont poepluiers met een glimlach en staat die boze ouders altijd vriendelijk te woord. Kortom: een rots in de branding voor kinderen, collega's en ouders. Wat als je vindt dat je hier meer salaris voor zou moeten krijgen? Durf jij dan om loonsverhoging te vragen? En kan dat zomaar?

Er zijn kinderen die al lange tijd naar de kinderopvang gaan en het toch opeens heel zwaar hebben met afscheid nemen van papa of mama in de ochtend. Natuurlijk ken je als pedagogisch professional wel wat trucjes, maar wat als niets lijkt te helpen?

Nederland telt steeds minder boerenbedrijven die nog rendabel zijn. Reden voor boeren om op zoek te gaan naar een neventak, en die wordt steeds vaker gevonden in de kinderopvang. Hoe is het reilen en zeilen op zo'n agrarische kinderopvang? Boer Dolf laat het zien en zet de deuren van kinderopvang ‘Bij Boer Dolf' - inclusief de koeienstal - wagenwijd voor ons open.

Adembenemende nationale parken, een prachtige onderwaterwereld, surfen en kangoeroes... gaat er al een belletje rinkelen? Natuurlijk: we gaan Down Under, naar Australië! Lieke woont al jaren in het bruisende Sydney en werkt daar op kinderdagverblijf Little Lion Early Learning. ‘We vangen kinderen op van over de hele wereld.'

De psycholoog en psychoanalyticus Erik Erikson (1902-1994) is vooral bekend om zijn theorie over de psychosociale ontwikkeling van de mens. Hij stelt dat die ontwikkeling altijd een aantal opeenvolgende fasen kent. Hoe kinderen deze fasen doorlopen, bepaalt hun latere welzijn, zelfvertrouwen en sociale vaardigheden.

Het onderstaande gesprekje zou zomaar tussen twee filosofen kunnen plaatsvinden. Of tussen twee mensen die nét iets te diep in het glaasje hebben gekeken.

In Bij mij op de groep vertellen pedagogisch professionals over hun werk en over hun team.

Standaard knutselwerkjes? Dat past niet meer bij deze tijd, toch? Maar toch blijven we soms hangen in bekende patronen. Door tijdsdruk, leerdoelen en de manier waarop pedagogisch professionals worden opgeleid. Maar wat als we kinderen écht de ruimte geven om zelf te ontdekken, onderzoeken en creëren? Hoe pak je dat aan?

Voor veel ouders én pedagogisch professionals is het fijn als kinderen, vanaf zo'n 1,5 jaar, kunnen praten: het scheelt een hoop onbegrip van beide kanten. Maar ook voor die tijd kun je ervoor zorgen dat jij en het kindje elkaar beter begrijpen: door baby- en kindergebaren te gebruiken. ‘Ik durf wel te zeggen dat iedere (baby)opvang dit zou moeten toepassen.'

Als je langer in de kinderopvang werkt, zijn er zoveel kinderen ‘door je handen' gegaan. Elk kind met een eigen verhaal. Van sommige kinderen blijft het verhaal nog lang in je hoofd hangen. Misschien vraag je je af: wat zou er van dit kind geworden zijn? Hebben we het wel goed gedaan? In dit nummer: het verhaal van Bram (niet zijn echte naam).

Je kunt geen krant openslaan of het nieuws over crisissen in de kinderopvang slaat je om de oren. Tijd voor positieve verhalen. Verhalen over locaties die laten zien: zo kan het ook!

‘Geef het maar niet te veel aandacht… dat doet ze altijd', zegt de pp'er van de bso waar ik een keertje inval. Met haar hoofd dichterbij en haar hand op mijn schouder krijgt het iets roddelachtigs.

Leuke activiteiten om samen met de kinderen te doen. Voor kids van heel jong tot ouder. Werk samen aan alle vaardigheden die ze hierdoor ontwikkelen.

Mique van Gorp bespreekt in deze rubriek een casus uit haar praktijk. Deze keer aandacht voor de verticale groep.

Gastouders het onderschoven kindje in de kinderopvangsector? Nee hoor. Sommige gastouders inspireren met hun online content pedagogisch professionals sectorbreed over allerlei thema's die het werken met kinderen raken. Dat doen ze op een laagdrempelige manier, met hier en daar een flinke dosis humor

Misschien herkenbaar: je hebt al vier keer tegen een kind gezegd dat er moet worden opgeruimd, maar er volgt geen reactie. Het kind gaat door met spelen en negeert jouw opdrachten. Vervolgens komt er een collega binnen die het maar één keer hoeft te roepen en het wordt meteen gedaan. Daar kun je knap geïrriteerd en onzeker van worden. Doe je iets verkeerd? Ligt het aan jou?