De dochter van mijn vriendin Anna – het meisje is 5 – is al sinds haar geboorte een moeilijke slaper. Als baby moest ze haar nachtenlang wiegen en het heeft eindeloos geduurd voor het lukte om niet elke drie kwartier wakker te worden van een huilende baby.
En nog steeds is het een moeilijke slaper. Het gaat in fases: soms is het in slaap vallen het lastigst en blijft ze uren wakker en huilen, soms lukt het doorslapen niet en wordt ze meerdere keren per nacht wakker en roept om haar moeder. En zo slaapt Anna al jarenlang vaker met haar dochter in het logeerbed dan in haar eigen bed naast haar man. En ze hebben echt alles geprobeerd, maar niets helpt.
Mijn eigen zoon Daniël, 2,5 jaar, slaapt al ruim drie maanden niet meer door. Ik dus ook niet. Hoe vaak hij wakker wordt, en hoe lang, verschilt. Soms moet ik tien keer op een nacht naar hem toe, soms hoor ik hem slechts een paar keer per nacht jammeren, maar valt hij weer in slaap zonder dat ik erheen hoef. En heel soms wordt hij midden in de nacht wakker en slaapt hij niet meer.
‘Pas’ drie maanden duurt het. Dat is niets vergeleken met de situatie van Anna. Maar jemig, het voelt alsof het al eindeloos duurt. Alsof ik al tijden op mijn laatste restje energie loop (wat waarschijnlijk ook zo is). Het is een wonder dat ik nog functioneer, laat staan Anna.
Ik voel mee met alle ouders die wanhopig naar slaap verlangen, die er alles aan doen om hun kind in slaap te krijgen, die slaapcoaches inschakelen, het internet afstruinen voor tips en krampachtig vasthouden aan dat éne dingetje dat lijkt te werken (inbakeren, een specifiek liedje zingen, in slaap wiegen enzovoorts).
Maar ik voel óók met mee pedagogisch professionals die met al die verschillende slaapwensen (of zelfs -eisen) geconfronteerd worden. Een specifiek liedje zingen kan wel, want het kost weinig tijd. Een eigen knuffeltje in het bedje leggen gaat ook (mits het kindje oud genoeg is), maar een kind wiegen tot het in slaap valt of speciale spullen zoals een babyhangmat aanschaffen, is wel wat veelgevraagd.
‘We moeten kritischer worden tegenover slaapwensen van ouders’, stelt trainer Michiel Masselink dan ook in dit magazine (pagina 36). Ik denk dat veel pp’ers het met hem eens zijn. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig geeft Michiel ook tips hoe je hierover in gesprek kunt gaan met ouders en hoe je nieuwe ouders hier tijdig over informeert. Ik voeg er twee tips aan toe: probeer je altijd in te leven in de (wanhopige) ouder tegenover je én houd in gedachten dat echt elke ouder het beste voor zijn/haar kind wil. Vanuit dat perspectief kun je in een gesprek al ver komen.
Sophie van Hogendorp
hoofdredacteur
KinderopvangTotaal sophie.vanhogendorp@bsl.nl
