Eén van de peuters heeft een aardbei op zijn gezicht, tenminste zo noemt hij het zelf. In werkelijkheid is het een aardbeienvlek, een goedaardige ophoping van bloedvaatjes die eruitziet als een rode of paarse plek. Mensen die hem voor het eerst zien herken ik meteen. Hun blik blijft nét iets te lang hangen, gevolgd door een geforceerd neutrale gezichtsuitdrukking en de onvermijdelijke vraag aan mij: ‘Eh… wat heeft hij daar?’