Als ik als invalkracht op diverse bso's kom valt mij altijd één ding gelijk op, het zijn echte vrouwenwerkplekken. Het hangt vol met van die lampjes met vlindertjes en andere tierelantijntjes erop. De kleur is overwegend roze en de muren, ramen en deuren zijn behangen en beschilderd met hartjes en dergelijke. Voor de jongens hangt er ook wel iets aan de muur, maar dat is dan vaak een lijst met regels over wat allemaal niet mag. Ze mogen niet ravotten met elkaar want dat is te druk. Ze mogen geen vliegtuigjes vouwen en daarmee gooien want dat is te gevaarlijk. Ze mogen niet springen of rennen want dat is te ruw. Alles wat jongens graag doen, in de roze vrouwenwereld die de bso heet, kan niet of mag niet.
Jonge hondenJongens zijn eigenlijk net jonge honden. Ze zijn pas zindelijk en als je ze te veel berispt. Als ze aan het spelen zijn, luisteren ze steeds slechter. Of nog erger, ze kunnen soms zelfs dwars worden waardoor ze helemaal niet meer willen luisteren. Zelf beleef ik best wel veel plezier als naar deze jonge jongens kijk zonder hun energie in te perken met allerlei regeltjes. Jongens hebben al snel een aantal standjes te pakken i.p.v. dat er creatief wordt omgegaan met hun tomeloze energie. Jongens willen niet drie keer een gesprek hoeven voeren terwijl ze eigenlijk gewoon willen spelen. Jongens willen actie. Niet te lang kletsen maar gewoon zo snel mogelijk beginnen met iets.
De slaapkamer van je zusjeOp een bso waar ik enige tijd inviel, hingen posters van jonge populaire mannelijke popartiesten aan de muur. Ik kende ze niet maar dat komt waarschijnlijk omdat ik al bijna veertig ben. Die posters waren opgehangen door jonge (vrouwelijke) pedagogisch medewerkers. Mijn idee om daar leuke vrouwelijke BN-ers naast te hangen werd met twijfelachtig enthousiasme ontvangen door de leidsters. Toch heb ik ze opgehangen. Toen ik daar ineens een weekje extra moest invallen hingen de posters van de mannelijke popsterren nog wel aan de muur maar mijn posters waren verdwenen! Toen ik opnieuw vrouwelijke artiesten wilde ophangen, moesten alle posters van de muur.
Wat ik wil zeggen: De bso is veel te veel een meidenplek in meidenkleuren met meidenspullen. Jongens moeten vaak uren doorbrengen in een roze ruimte waar je vooral niet te veel mag bewegen. Jongens hebben nu heel vaak het gevoel dat ze op de slaapkamer van hun zusje moeten zitten als ze op de bso zijn. Dat moet anders. Het wordt hoog tijd dat de roze vrouwenwerkplek, die bso heet, een gemengde kindvriendelijke speel en doe ruimte wordt voor alle kinderen.
