Eindelijk ben ik er weer aan toe gekomen - aan de videocolleges. Ik was zo blij dat ik de mogelijkheid had gekregen om deze colleges te kunnen volgen. Ik voelde me weer studente. Maar ondertussen ben ik dus een "echte" studente geworden. Ik volg een hbo-studie pedagogiek. En daar gaat ontzettend veel van mijn tijd in zitten.

Het grote voordeel van deze videocolleges was het feit dat ik ze kon volgen op het tijdstip dat mij het beste uitkwam. Ik hoefde nergens naar toe te gaan. Ik kon rustig achter mijn computer zitten, naar de uitleg te luisteren en naar de opgenomen filmpjes te kijken.

In het 23ste college ging het over de omgang met ouders. Zeer belangrijk natuurlijk. Want wat blijkt het speerpunt te zijn? Juist: de communicatie. Daar staat en valt alles mee. Duidelijkheid bieden, niet steeds om het probleem heen te draaien - dat is o.a. heel belangrijk. Verder is me opgevallen dat ouders gevoelig zijn voor het uitstralen van kennis van de leidsters. Dit beseffen de leidsters soms niet, vind ik.
Er goed opletten of de emotiegrens van de ander in het gesprek niet wordt overgestoken - want dan luistert die ander niet meer naar de informatie. Hier wil ik extra aandacht aan besteden.

In het 24ste college werd samenwerken met collega's besproken, groepsdynamica, en de fases welke te ontdekken zijn in de ontwikkeling van elk team. Want voordat het team de hoogste ontwikkelingsfase bereikt - "de volwassenheidsfase", in welke er genoeg onderling vertrouwen en veiligheid is en wanneer er al gedelegeerd kan worden en de teamleider een stapje terug kan doen - moet er eerst van alles gebeuren wat de teamvorming betreft. Het ontstaan van de teamcultuur, het vormen van eilandjes, de taken van de teamleider komen ook aan bod in dit college.

Het laatste, 25ste videocollege bestaat uit een interview met de projectleidster van Het Landelijk Curriculum Kinderopvang, met de universitaire pedagoge Elly Singer. Ik heb Elly Singer gezien en gehoord op het landelijke congres van het vakblad Kinderopvang . Ik heb ook deelgenomen aan een paar bijeenkomsten over het curriculum waar Elly Singer aanwezig was.
In het interview met Steven Pont vertelt Elly Singer enthousiast over het totstandkomen van het curriculum, over de belangrijkste onderdelen ervan, over de waarde ervan voor de pedagogische medewerkers in de kinderopvang. Alle ons omringende landen hadden al zo'n curriculum, het werd echt de tijd dat Nederland ook zijn eigen curriculum heeft gekregen.
Ik vind het persoonlijk een fantastische initiatief en ik ben er echt trots op dat wij - de medewerkers in de kinderopvang - op een goede theoretische basis kunnen terugvallen en er leuke praktische voorbeelden in kunnen vinden.

Zo, alle 25 colleges heb ik doorgelopen, alles is afgerond. Ik vond het een verrijking. Als het aan mij lag zou ik de colleges op een of een andere manier in de opleidingen van jonge leidsters integreren of er een gebruik van gaan maken op de studiedagen in de kinderopvangorganisaties.
De manier waarop Steven Pont de uitleg geeft vind ik duidelijk en overzichtelijk. En de reacties van de pedagogische medewerkers op verschillende onderwerpen verlevendigen de colleges. De onderwerpen spreken me aan.
Dus: het was absoluut de moeite waard om deze colleges te volgen. Bedankt het blad Kinderopvang, bedankt de Kinderopvangacademie, bedankt Steven Pont!

Niet degene die een kind voedt, maar degene die op hem op een juiste, gevoelige manier reageert is voor het kind het belangrijkst.
Zelfs de psychologen moesten de lange weg afleggen voordat ze het goed door hebben gehad. En het is zo essentieel om dit beseffen.

Emotionele veiligheid is de basis van de goede hechting van een kind aan zijn ouders of opvoeders. En de goede hechting is alweer de basis waarop het kind de wereld gaat verkennen, de basis van zijn zelfvertrouwen en ook van het vertrouwen in de wereld om hem heen.

Het begint met de eerste glimlach, de eerste gerichte poging van een baby tot een contact te komen met degene die voor hem zorgt.
Als er daarop en op zijn volgende glimlachjes niet op wordt gereageerd, zal het voor het kleintje op den duur niet lonen om echt veel pogingen tot contact te ondernemen. Dit zal langzamerhand tot een afstand tussen het kind en zijn opvoeder leiden. En die afstand zal onveilige hechting veroorzaken.
Als de volwassene een keer weer, en een andere keer niet beschikbaar en ondersteunend is, leidt het ook tot de onveilige hechting, waarin het kind zich uit onzekerheid aan de opvoeders vastklampt.

Maar we moeten ook het hele proces van hechting in de juiste proporties kunnen zien. Het is dus niet alleen de schuld van de moeder als het kind niet veilig gehecht is. Temperament van het kind speelt ook een rol. Bovendien zitten we niet levenslang aan een bepaalde manier van hechting vast.
Voor de leidster is het belangrijk om te beseffen dat kinderen haar op bepaalde dagen meer zien dan hun eigen ouders! Ze is ook een belangrijk hechtingsfiguur voor het kind. Sensitiviteit, responsiviteit, structuur, voorspelbaarheid vormen dan ook de basis van een opvang die goed is voor alle kinderen.