Vraag: Binnen onze organisatie zijn een aantal ouders bezig met de aanvraag van een PGB. Heb jij hier ervaring mee?
Antwoord Dian:
‘Belangrijk is om een zeer goede afstemming te hebben en te houden waarin duidelijke kaders zijn. Wat zijn elkaars verwachtingen? Wat betekent de ondersteuning in de groep voor de andere kinderen? Hoe liggen de verhoudingen (zoals taakverdeling, grenzen) tussen elkaar? Wie bemoeit zich met wat en wat vinden we daarvan? Qua uren is het goed om te kijken naar de momenten waarop er juist extra ondersteuning nodig is voor het desbetreffende kind, juist om verwarring te voorkomen. Er is een site genaamd ‘per saldo', waar je waarschijnlijk meer info kan vinden.'
Reactie op de vraag van lezer T.M Bos: Wanneer ouders een PGB aan willen vragen kan dit alleen met een indicatie van CIZ ( centrum indicatiestelling zorg, of bureau jeugd zorg ). Het blijft een verantwoordelijkheid van de ouders om dit aan te vragen. Een pgb is verbonden aan het kind. Voor de kinderopvang is binnen het team belangrijk om vast te leggen wie de extra zorg gaat uitvoeren.En deze te beschrijven ,op deze wijze is het mogelijk om de extra zorg acties door de begeleiding toonbaar te maken aan de desbetreffende ouders.zij kunnen namelijk met een pgb de extra zorg, boven de gebruikelijke zorg die geboden wordt in de kinderopvang, bekostigen . Bij Stichting Kinderopvang "Breed"in Zwolle werken wij al geruime tijd met ouders met een PGB, wij staan open voor het stellen van vragen: info@kinderopvangbreed.nl
Vraag: Wat kan ik doen om een heel verlegen kind uit haar isolement te halen?
Antwoord Dian:
‘Bereid het kind voor op wat er gaat komen. Benoem veel, met name op de spannende momenten. geef woorden aan dat wat je ziet aan emoties bij het kind bijv. "Ik zie dat je het spannend vindt en ik ga je helpen". Zo houd je contact met het kind wat een veilig gevoel kan geven. Een idee is misschien ook om het kind een taakje te geven bijv. koekjes uitdelen oid. Zo geef je het kind handvatten in datgene wat hij/zij juist wel kan doen en worden de situaties misschien wat luchtiger. In ieder geval niet afdwingen!
Vraag: Hoe ga ik om met kinderen die niet gevoelig zijn voor correctie/straf?
Antwoord Dian:
Ik vind het zelf helpen om steeds weer te bedenken, als iets niet werkt, stop er dan mee. Het geeft aan dat dit niet de manier is en er iets anders moet gebeuren. Dat is eigenlijk winst omdat het je informatie geeft hoe het niet moet. Om dit in kaart te brengen gebruik ik regelmatig de video; juist om te kijken wat het kind je nu precies laat zien en waar kan het gedrag voor staan. Samen met de pedagogisch medewerker kijken we de videobeelden terug en maken we een plan.
Vraag: Waar vind ik informatie over omgaan met ADHD in de kinderopvang?
Antwoord Dian:
Je zou eens bij de GGZ kunnen informeren; zij hebben richtlijnen mbt behandeling voor ADHD. Het NJI (Nederlands Jeugd Instituut) zou je ook kunnen proberen. De site is www.nji.nl. Een goed boek om te gebruiken is Pedagogische adviezen voor speciale kinderen, van Trix van Lieshout. Ik wens je veel succes met het schrijven van je scriptie.
Vraag: Hoe ga je om met kinderen die maar moeilijk kunnen wennen op de groep?
Antwoord Dian:
'Vorige week was ik op een peuterspeelzaal en daar was een jongetje die elke morgen veel tijd nodig had om te wennen, voordat hij mee ging doen (spelen). Beide leidsters probeerden hem te betrekken bij het groepsgebeuren, hij wilde echter niet.
Ik heb voorgesteld om dit jongentje elke ochtend op een vaste plek te laten starten met spelen. Een vast plekje aan tafel (meer centraal in de groep, bij andere kinderen en leidsters in de buurt), dat duidelijkheid en veiligheid kan scheppen. Ook ligt er dan al speelgoed klaar op de tafel waar hij zit, zodat hij ook kan gaan spelen en niet zelf eerst speelgoed hoeft te gaan uitzoeken/kiezen. Nu wordt de stap om mee te doen al groter, hoe langer het duurt. De leidster gaat dit uitproberen.'
Vraag: Zitten de pedagogisch medewerkers wel te wachten op hulp uit de jeugdzorg?
Antwoord Dian:
'Op een kinderdagverblijf langer geleden was ik in een babygroep die aangegeven had geen belangstelling te hebben voor een groepsbezoek. omdat ik de groepsnamen niet kende ben ik toch binnen gestapt en een praatje aangeknoopt met de leidsters. De leidster vertelde dat ze er niet veel belang in zagen, omdat er toch niet veel te zien zou zien bij deze jonge kinderen en ik er niet zoveel aan zou hebben.... Al pratend kwamen we op contactinitiatieven, lichaamstaal van baby's, etc. En de leidster werd steeds enthousiaster en stelde steeds meer vragen over de ontwikkeling van baby's. Uiteindelijk vond ze het toch waardevol dat ik er was en heb haar het boek (baby's in beeld) aangeraden, die ze dezelfde middag nog heeft aangevraagd bij de coördinator.
