Na een uurtje moeten de grote auto's de gang op. Het wordt gewoon te druk. De chauffeurs kijken beteuterd om zich heen nu ze zo plotseling brodeloos geworden zijn. Gelukkig vinden ze gauw een andere baan. In de bouw dit keer.

Ze gaan het klimhuis restaureren. Daniel en Roy staan met de gereedschapskist op het klimhuis en Jesse geeft de bouwstenen aan. Deze worden verticaal rondom het klimhuis geplaatst. Daniel hanteert op zeer professionele wijze de boormachine. Hij boort de gaten voor en Roy jast de spijkers erin met de houten hamer. Zeer geconcentreerd en met weinig woorden werken ze het hele klimhuis op deze manier af.
Als het raamwerk staat neemt Jesse onder iedere arm een blok en klautert via de glijgoot naar boven om zich samen met zijn maten aan de afwerking te wijden. De waterpas en de nijptang zijn daarbij zijn werktuigen. Er wordt hard gewerkt, serieus gekeken en weinig gezegd.

Het span bij de zandtafel is aanmerkelijk luidruchtiger. Pim, Marit, Thijs, Stan, Wendy en Noah rijden met autootjes rond op de rand van de zandtafel. Ze zitten elkaar behoorlijk op de hielen, maken motor geluiden en nemen het begrip "mijn en dijn" zeer ruim.
Als ze uitgeraced zijn storten ze zich op het zand. Scheppen het in bekertjes en kiepen het dan weer om. Soms in de zandbak. Meestal ernaast. Of gewoon over een ander kind heen........

Tessa, Benthe en Romy spelen in de poppenhoek. Benthe heeft deze morgen haar eigen pop meegenomen. Dat is duidelijk. Romy wil de echte babypop die knus in de armen van Tessa ligt. Ze komt bij mij om steun te vragen voor haar probleem. Ik loop met haar mee naar de poppenhoek waar zij mij aanwijst om welke pop het haar te doen is. De pop die op dat moment iets van Tessa te eten krijgt.
Ik bied haar een alternatief dat, dat weet ik ook wel, een slap aftreksel is van de babypop in Tessa's armen. Ik prijs het leuke jurkje aan maar weet drommels goed dat deze pop geen genade kan vinden in de ogen van Romy. Ik spreek met Tessa af dat Romy straks ook even met de babypop mag spelen.In afwachting van dat moment sloft Romy naar de tafel waar ze een puzzeltje gaat maken. Benthe en Tessa en de pop komen er ook bij zitten. Na een poosje vraagt Romy of zij nu met de pop mag. Zonder slag of stoot geeft ze de pop aan Romy.De drie dametjes gaan weer terug naar de poppenhoek.

Geluk houdt op bij het bezit want nog geen minuutje later huppelen ze de poppenhoek uit en vragen of ze mogen kleien. De poppen liggen vergeten op de grond van de poppenhoek.......

Nicky is dol op treinen en hij is dan ook altijd in de bouwhoek te vinden, waar'ie prachtige emplacementen bouwt met veel ingewikkelde bochten. Uiterst geconcentreerd. Dan komt Sep en schopt in een keer zomaar dat hele mooie bouwwerk omver. Nicky is heel boos en schreeuwt allerlei verwensingen richting Sep. Zijn gezichtje is bijna net zo rood als zijn parmantig, rechtopstaande haren!

Collega komt op het tumult af en spreekt Sep bestraffend toe.
Sep hoort het onbewogen aan en klautert op het klimhuis. Vanaf zijn hoge positie kijkt'ie neer op Nicky, die de schade aan het herstellen is. Even later is het echter weer raak. Met een ferme uithaal verwoest'ie alles opnieuw. Nicky is nu alleen nog maar verdrietig. Collega ontfermt zich over hem en helpt hem alles weer op te bouwen. Ik sleep een tegenspartelende Sep mee naar een stoeltje.

"Ik ben de baas!" zegt hij en kijkt mij duister aan. Ik doe maar net of ik het niet hoor en steek ongeveer zo'n zelfde verhaal af als collega dat vijf minuten eerder ook al deed. Sep is dol op wilde dieren en neemt er altijd wel een paar mee.
"Als jij nou met je dieren zit te spelen en Nicky schopt ze zomaar om. Hoe zou jij dat dan vinden?"
"Ik ben de baas!"
"Dacht het niet! Connie en ik zijn de baas!"Normaliter ben ik niet zo van de rangen en standen maar het moet natuurlijk niet zo zijn dat een 3 jarig jongetje, zonder de vereiste diploma's, zomaar de baas uit gaat hangen!
"Niet, ik ben de baas!"

Collega heeft het ook gehoord en trekt zo haar plan:"O, dan kunnen wij wel naar huis!" We benen naar de deur maar kunnen de andere kinderen natuurlijk niet bij zo'n autoritaire baas achterlaten. Ik pak een groot stuk vitrage en kruip daar samen met collega onder. Een tweepersoons burka eigenlijk. We roepen dat Sep nu de baas is en dat Sep nu maar alles moet doen. Wij bestellen koffie bij de baas .Een kind moet plassen. We sturen hem door naar Sep, die steeds ongelukkiger begint te kijken. Baas zijn is duidelijk nog een brug te ver voor hem.

"Ik ben de baas van Wodan!"zegt hij. Wodan is de hond van oma.
Opgelucht werpen wij onze burka af en zetten alles omtrent het baas zijn voor Sep op een rijtje. "Ik ben alleen de baas van Wodan!"vat hij ons verhaal samen.
Arme Wodan......