Het span bij de zandtafel is aanmerkelijk luidruchtiger. Pim, Marit, Thijs, Stan, Wendy en Noah rijden met autootjes rond op de rand van de zandtafel. Ze zitten elkaar behoorlijk op de hielen, maken motor geluiden en nemen het begrip "mijn en dijn" zeer ruim.
Als ze uitgeraced zijn storten ze zich op het zand. Scheppen het in bekertjes en kiepen het dan weer om. Soms in de zandbak. Meestal ernaast. Of gewoon over een ander kind heen........

Tessa, Benthe en Romy spelen in de poppenhoek. Benthe heeft deze morgen haar eigen pop meegenomen. Dat is duidelijk. Romy wil de echte babypop die knus in de armen van Tessa ligt. Ze komt bij mij om steun te vragen voor haar probleem. Ik loop met haar mee naar de poppenhoek waar zij mij aanwijst om welke pop het haar te doen is. De pop die op dat moment iets van Tessa te eten krijgt.
Ik bied haar een alternatief dat, dat weet ik ook wel, een slap aftreksel is van de babypop in Tessa's armen. Ik prijs het leuke jurkje aan maar weet drommels goed dat deze pop geen genade kan vinden in de ogen van Romy. Ik spreek met Tessa af dat Romy straks ook even met de babypop mag spelen.In afwachting van dat moment sloft Romy naar de tafel waar ze een puzzeltje gaat maken. Benthe en Tessa en de pop komen er ook bij zitten. Na een poosje vraagt Romy of zij nu met de pop mag. Zonder slag of stoot geeft ze de pop aan Romy.De drie dametjes gaan weer terug naar de poppenhoek.

Geluk houdt op bij het bezit want nog geen minuutje later huppelen ze de poppenhoek uit en vragen of ze mogen kleien. De poppen liggen vergeten op de grond van de poppenhoek.......

De afgelopen jaren zijn wij druk bezig geweest met de HKZ certificering. Men beweert daarbij dan wel zo vrolijk dat kwaliteit geen tijd kost maar dat is een verkeerde voorstelling van zaken. Wij zijn er ontzettend druk mee bezig geweest. Uren heeft het ons gekost!. Ik heb, in mijn 25 jaar bestaan als peuterleidster, nog nooit zoveel zaken geïmplementeerd als in de afgelopen twee jaar. Hele oerwouden moesten er worden gekapt om alles op papier te kunnen zetten. Te registreren.

Ik ben natuurlijk ook geauditeerd. Zowel intern als extern. ( op de een of andere manier moeten ze mij altijd hebben). "Gewoon lekker praten over je werk!" noemen ze dat. Ook weer zo'n eufemisme. Het voelt alsof je examen moet doen. Vooral bij de externe audit ronde."Kun je vier protocollen noemen?" Natuurlijk kan ik dat, maar of dat nou zo gezellig is om over te praten......

Bij de interne audit is het wat losser, bijna gezellig. Toen alles gevraagd en naar tevredenheid beantwoord was (geen d.k.b- tje!) werd er gevraagd naar de knelpunten. Bij ons is het grootste knelpunt het afvoeren van het afgekeurde groot materiaal. In onze gemeente wordt alleen maar afval opgehaald dat in een vuilniszak past. En een afgekeurde duwkar past nou eenmaal niet in een vuilniszak! Dus laad je zo'n ding in je eigen auto en brengt het zelf naar de stort.

Onze stort zit op Londen. (Alle straten in die wijk hebben namen van Europese steden) Zo zit Ikea, hoe kan het ook anders, op Stockholm!. Nu heb ik een tamelijk beperkt wereldbeeld. Zo denk ik b.v. dat al mijn collega's dorpsgenoten van mij zijn! Toen ik vertelde dat ik het grof vuil persoonlijk naar Londen bracht, werden de ogen van de auditee zo groot als Londen zelf!  "Jij brengt het naar.....Londen?"In haar stem hoorde ik een zweempje bewondering:helemaal naar Londen met je grof vuil!  Ik begreep dat zij alleen maar een collega was. Geen dorpsgenoot. Ik zei het al: mijn wereldbeeld is beperkt!